prof. dr hab. Witold Wołodkiewicz (1929–2021)

Biogram

Odbył studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego w latach 1948–1952. Doktoryzował się w roku 1961 (temat rozprawy doktorskiej: „Stanowisko materfamilias w prawie rzymskim”. Habilitował się w roku 1968 (temat monografii habilitacyjnej: „Obligationes ex variis causarum figuris w rzymskim prawie klasycznym”). Odbywał uzupełniające studia zagraniczne we Włoszech (w Istituto Universitario di studi Europei w Turynie oraz w Istituto di Diritto Romano w Rzymie).

Prowadził wykłady w Uniwersytetach zagranicznych, głównie we Włoszech i we Francji (Università di Camerino, professore a contratto – r. akad. 1982–1983; Paris I – Panthéon-Sorbonne, Professeur invité – 1987 r.; IV-e Séction École Pratique des Hautes Études – Sorbonne – r. akad. 1991–1992 jako directeur d’etudes invité étranger; cykle wkładów w Università di Napoli I Facoltà di Giurisprudenza w latach 1989, 1999, 2000, 2001, 2002, 2003; Università di Sassari 2000, professore a contratto; Università di Roma II 2005.

Brał udział w licznych międzynarodowych, kongresach i kolokwiach. Był członkiem: Towarzystwa Naukowego Warszawskiego; przewodniczącym Komisji Praw Antycznych PAN (poprzednio 2 kadencje: przewodniczący Komitetu Nauk o Kulturze Antycznej PAN); rad naukowych, m.in.: IBI UW (przewodniczył Radzie naukowej OBTA do roku 2005); Instytutu Historii Prawa UW; Instytutu Nauk Prawnych PAN; Rady Naukowej Ośrodka Badawczego Adwokatury (Przewodniczący).

Był członkiem różnych międzynarodowych stowarzyszeń naukowych, m.in.: Société d´Histoire du Droit; Société Française du XVIII-e siècle; członkiem consiglio scientifico Centro Internazionale di studi romanistici „Copanello”. Był członkiem rad naukowych czasopism: „INDEX” International Survey of Roman Law; „IURA” Rivista internazionale di diritto romano e Antico; kolegium redakcyjnego Pisma Adwokatury Polskiej „Palestra”.

Zainteresowania badawcze: 
Prawo rzymskie klasyczne; Wpływ prawa rzymskiego na rozwój europejskiej kultury prawnej; Humanizm prawniczy; Oświecenie (Encyklopedyzm wieku Oświecenia; Prawoznawstwo w okresie Oświecenia; Kodyfikacja Napoleona).

Publikacje

  • Obligationes ex variis causarum figuris – Studia nad źródłami zobowiązań w rzymskim prawie klasycznym, Warszawa (PWN) 1968 (książka została wydana również w języku włoskim).
  • Rzymskie korzenie współczesnego prawa cywilnego, Warszawa 1978.
  • J.A. Boucher d´Argis, Lettres d´un magistrat de Paris à un magistrat de province sur le droit romain et la manière dont on l´enseigne en France (1782). Con una nota di lettura di Witold Wołodkiewicz, Napoli (Jovene) 1983.
  • Jean Bodin, Iuris universi distributio. Les trois premières éditions. Con una nota di lettura di Witold Wołodkiewicz, Napoli (Jovene) 1985.
  • D. Diderot – A. G. Boucher d´Argis – L. chevalier de Jaucourt, Le droit romain et l´Encyclopédie. 31 articles. Con una nota di lettura di Witold Wołodkiewicz, Napoli (Jovene) 1986.
  • Prawoznawstwo w poglądach i ujęciu Encyklopedystów, Warszawa 1990, stron 203.
  • Prawo rzymskie – Instytucje, [wespół z M. Zabłocką], IV wyd., Warszawa 2005.
  • Regulae iuris. Łacińskie inskrypcje na Kolumnach Sądu Najwyższego Rzeczypospolitej Polskiej, [wespół z A. Kacprzak i J. Krzynówkiem], pod redakcją Witolda Wołodkiewicza, wydanie II, Warszawa 2006.
  • Czy prawo rzymskie przestało istnieć?, Kraków (Zakamycze) 2003.
  • Europa i prawo rzymskie. Szkice z historii europejskiej kultury prawnej, Warszawa (Wolters Kluwer) 2009.
  • Itinerari di un giurista europeo. Dall’Università di Varsavia alla Federico II, Napoli (Jovene) 2010.

Autor ponad 150 artykułów (z tego co najmniej 1/3 opublikowana za granicą).

prof. dr hab. Cezary Wodziński (1959–2016)

profesor zwyczajny w Instytucie Filozofii i Socjologii PAN oraz na Wydziale „Artes Liberales” UW.

1979–1985: studia w Instytucie Filozofii Uniwersytetu Warszawskiego (publikacje w czasopismach filozoficznych). 1985: praca magisterska.  Od 1986: praca w Instytucie Filozofii i Socjologii PAN w Katedrze Filozofii Współczesnej, kierowanej przez prof. B. Skargę, następnie przez prof. S. Borzyma (od 1996 – samodzielna pracownia badawcza). 1989: praca doktorska: Wiedza i zbawienie. Studium myśli Lwa Szestowa (promotor: prof. B. Skarga; recenzenci: prof. R. Łużny, prof. K. Pomian). 1994: praca habilitacyjna: Heidegger i problem zła (recenzenci: prof. K. Michalski, prof. B. Skarga, ks. prof. J. Tischner) – nagroda im. T. Kotarbińskiego; nagroda Prezesa Rady Ministrów). 1999: tytuł naukowy profesora zwyczajnego nauk humanistycznych (recenzenci dorobku naukowego: prof. B. Skarga, prof. K. Pomian, prof. J. Tischner). Od 1999: profesor zwyczajny w IFiS PAN. 2001–2011: profesor zwyczajny w Instytucie Kultury UJ. Od 2011: profesor zwyczajny w Kolegium Artes Liberales UW oraz Przewodniczący Rady Fundacji na Rzecz Myślenia im. Barbary Skargi.

1986–1990: redaktor naczelny pisma filozoficznego „Aletheia” i „Biblioteki Aletheia”.  1988 – 1990: stypendysta GFPS w Monachium, Fryburgu, Heidelbergu. 1991: Junior Visiting Fellow w Instytucie Nauk o Człowieku w Wiedniu. 1992: stypendium Austriackiej Akademii Nauk w Wiedniu. 1993: stypendium DAAD w Monachium i Fryburgu. 1993-1994: Visiting Fellow w Instytucie Nauk o Człowieku w Wiedniu. 1999: Visiting Fellow w IWM we Wiedniu (Bosch-Stiftung). 1998–2001: subsydium dla uczonych Fundacji na rzecz Nauki Polskiej. Wykłady m.in. w Kolonii, Monachium, Fryburgu, Wiedniu, Berlinie, Paryżu, Moskwie, Chicago, Sztokholmie.

Autor wielu rozpraw, artykułów, esejów oraz książek – m.in.:

  • Esseje (2013);
  • Trans (Paris 2013); Heidegger and the Problem of Evil, Frankfurt am Main 2013);
  • Saint Idiot (Paris 2011);
  • Kapłana Błaznem 2010 (II wyd. rozszerzone 2012);
  • Kairos. Konferencja w Todtnaubergu. Heidegger – Celan (2009);
  • Sv. Idiotas. Apofatines antropologijos projektas (Vilnius 2008);
  • Logo nieśmiertelności. Platona przypisy do Sokratesa (2008);
  • Między anegdotą a doświadczeniem (2007);
  • Nic po ironii. Eseje czwarte (2006);
  • Trans, Dostojewski, Rosja, czyli o filozofowaniu siekierą (2005);
  • Swietijat idiot. Projekt za apofaticzna antropołogija (Sofija 2004);
  • Św. Idiota. Projekt antropologii apofatycznej, (2000);
  • Pan Sokrates. Eseje trzecie (2000);
  • Światłocienie zła (1998);
  • Wielkie Wędrowanie (1998);
  • Hermes i Eros. Eseje drugie (1997);
  • Heidegger i problem zła, Warszawa 1994 (II wyd. 2007) ;
  • Filozofia jako sztuka myślenia (1993, II wyd. rozszerzone 2000);
  • I cóż po filozofie… Eseje filozoficzne (1992);
  • Wiedza i zbawienie. Studium myśli Lwa Szestowa (1991).
prof. dr hab. Oktawiusz Jurewicz (1926–2016)

Zainteresowania naukowe: filologia klasyczna i bizantynistyka. Specjalizacja: język łaciński i język grecki (literatura, języki klasyczne, leksykografia oraz twórczość przekładowa z języka starogreckiego na polski).
W badaniach nad literaturą antyczną prof. Jurewicz interesował się poza artystyczną formą wypowiedzi stosunkiem tekstu do realnej rzeczywistości, w której żył autor antyczny i kwestią, w jaki sposób rzeczywistość świata przedstawionego była odwzorcowana w utworze. Dużo miejsca poświęciał stosunkom językowym nad etymologią leksyki i jej porównaniom ze stanem słownictwa indoeuropejskiego. Studia uniwersyteckie prof. Jurewicza przebiegały w sposób naturalny od czasów magisterium – na podstawie pracy „De breviloquentia Tacitina” 1950, poprzez doktorat, którego tematem była dysertacja „Niewolnicy w komediach Plauta”, 1958. Habilitował się z zakresu filologii bizantyńskiej na podstawie pracy „Andronik I. Komnen”, 1962. Odbył kilka staży naukowych na uniwersytetach w Belgradzie, Berlinie, Budapeszcie, Kolonii, Monachium, Moskwie i Paryżu. Dalsze etapy naukowe to profesura nadzwyczajna (1971), później – zwyczajna (1986). W tym czasie ogłosił drukiem kilka publikacji z zakresu swojej specjalności obejmujących w sumie około 100 prac , artykułów, książek wydanych w językach polskim, niemieckim i włoskim oraz szereg przekładów źródeł historycznych greckich na język ojczysty. Poza normalnymi obowiązkami dydaktycznymi prof. Jurewicz wykształcił kilkunastu magistrów, był promotorem trzech doktorów nauk humanistycznych, recenzował 14 prac doktorskich różnych uniwersytetów i 6 prac habilitacyjnych. Ocenił również ogólny dorobek naukowy 4 kandydatów, ubiegających się o tytuł naukowy profesora. Będąc profesorem pełnił szereg funkcji organizacyjnych jako dyrektor Instytutu Filologii Klasycznej UW (1971–1996), kierownik Zakładu Filologii Greckiej, Bizantyńskiej i Nowogreckiej w Instytucie Fil. Klas. (1963–1966), prodziekan i z kolei dziekan Wydziału Filologicznego UW (1966–1973). W latach 1973–1979 pracował na stanowisku profesora, professeur associe, Uniwersytetu Paris IV – Sorbonne i jednocześnie dyrektora Centre de Civilisation Polonaise tegoż Uniwersytetu; założył też i redagował czasopismo naukowe Les Cahiers Franco – Polonais (roczniki: 1977–1983). W czasie wolnym prof. Jurewicz pracował nad wydaniem w swoim przekładzie źródeł grecko-bizantyńskich na język polski. Uczestniczył w życiu naukowym ogólnopolskim jako członek zwyczajny Towarzystwa Naukowego Warszawskiego, członek korespondent Polskiej Akademii Umiejętności, członek Polskiego Towarzystwa Filologicznego, członek i członek honorowy Komitetu Nauk o Kulturze Antycznej PAN, członek Komisji Bizantynologicznej KNoKA PAN i jej przewodniczący do 2000 r., oraz jako członek honorowy i członek Towarzystwa Historycznego Mommsengesellschaft.

Najważniejsze publikacje:

  • Niewolnicy w komediach Plauta, Warszawa 1958;
  • Starożytni Grecy i Rzymianie w życiu prywatnym i państwowym /wespół z L. Winniczuk/, Warszawa 1968;
  • Andronik I. Komnen, Amsterdam 1970;
  • Język łaciński dla lektoratów szkół wyższych wespół z L. Winniczuk i J. Żuławską, Warszawa 1978, wydanie 24–te Warszawa 2003;
  • Horacy, Dzieła Wszystkie, t. I – II, Wrocław 1986–1988, wyd.drugie Warszawa 2000;
  • Historia Literatury Bizantyńskiej, Wrocław 1984, wyd. drugie Wrocław 2007;
  • Anna Komnena, Aleksjada, t.I –II, Wrocław 1969 – 1972, wyd. drugie Wrocław 2005;
  • Gramatyka historyczna języka greckiego, Warszawa 1992, wyd. drugie Warszawa 1999;
  • Słownik grecko – polski, t. I – II, Warszawa 2000 – 2001;
  • Encyklopedia Kultury Bizantyńskiej, Warszawa 2002;
  • Focjusz, Biblioteka, t. I – V, Warszawa 1986 – 1999, wyd. drugie Wrocław 2007.

Nagrody i wyróżnienia: 7 Nagród Rektora UW, 3 Nagrody Ministra za twórczość naukową i organizacyjną, Medal KEN, Grecki Złoty Krzyż Zasługi, Nagroda Wydawnictw Katolickich Feniks 2000 za Bibliotekę Focjusza / przekład z komentarzem filologiczno-historycznym.

Zainteresowania pozanaukowe: Literatura francuska, indoeuropeistyka i samochodowe wycieczki krajoznawcze